W niedawno opublikowanym komunikacie prasowym doniesiono o odkryciu prawdopodobnie największego masowego grobu w historii Europy, znajdującego się na terenie południowych Niemiec. Archeolodzy zidentyfikowali około tysiąca szkieletów ofiar, a szacuje się, że liczba ta może sięgnąć nawet ponad 1500 osób.
Odkrycie to miało miejsce w centralnej części Norymbergi podczas badań archeologicznych poprzedzających budowę nowych budynków mieszkalnych. Melanie Langbein z norymberskiego wydziału ochrony dziedzictwa kulturowego podkreśliła, że nie zostało znalezione na zwykłym cmentarzu, mimo że w mieście istnieją wyznaczone cmentarze zarazowe. To sugeruje, że konieczność pochówku tylu osób wynikała z nagłej potrzeby spowodowanej epidemią, prawdopodobnie dżumą.
Langbein wskazała, że od XIV wieku w Norymberdze epidemie dżumy pojawiały się okresowo, co utrudnia datowanie szczątków. Jednakże, dzięki badaniom radiowęglowym, archeolodzy mogli określić czas pochówku jednego z masowych grobów na okres między końcem XIV a początkiem XVII wieku. Dodatkowe znaleziska, takie jak odłamki ceramiki, monety oraz notatka z 1634 roku opisująca wybuch zarazy, pozwalają wnioskować, że starsza grupa szczątków pochodzi z epidemii lat 1632–1633.
Julian Decker, który kieruje pracami archeologicznymi, przyznał, że początkowo był zaskoczony odkryciem. Wskazał, że na pierwszy rzut oka nie było wskazań, że na terenie tym mogą znajdować się pochówki, sugerując, że mogły one zostać pomyłkowo zinterpretowane jako pozostałości z nalotów bombowych z czasów II wojny światowej. Teraz Decker szacuje, że liczba ciał może przekroczyć 2000, co czyniłoby ten grób największym znanym masowym grobem w Europie.
Według Langbein, epidemia lat 1632–1633 była szczególnie tragiczna z powodu skutków wojny trzydziestoletniej, w której Norymberga była otoczona przez różne wojska, a mieszkańcy żyli w tragicznych warunkach. Odkrycie tego grobu pozwala badaczom na lepsze zrozumienie społeczeństwa tego czasu, poprzez analizę demograficzną oraz stanu zdrowia zmarłych.
Kolejne prace archeologiczne będą obejmować dokończenie wykopalisk oraz analizę materiału kostnego. Planowane są także badania genomu dżumy oraz jaj pasożytów w glebie. Langbein wspomniała również o planach zorganizowania wystawy, choć realizacja tych planów wymaga czasu, a najwcześniej można spodziewać się jej na jesień 2025 roku. Odkrycie tego grobu stanowi istotny krok w poznaniu historii tego regionu i przyczynia się do pogłębienia wiedzy na temat epidemii dżumy oraz życia społecznego w czasach XVII wieku.
